Een tijdje geleden werd ik aangetrokken door een paar ondernemende lieden om het project Footballfan mee uit de grond te stampen. Footballfan wil dé grootste Belgische community worden voor iedereen die op één of andere manier betrokken is bij voetbal. De ambities zijn even groot als de uitdaging en het is dan ook een geweldig gevoel om de eerste actie live te zien gaan.
Vanaf vandaag kan je op Footballfan.be deelnemen aan de actie “De Tofste Ploeg van het Land” en daarmee een KIA Sportage winnen. Op zicht misschien niet zó spannend, maar het doet toch wat als je die actie online ziet komen, inclusief de filpmjes en foto’s met 7 voetballegendes. Uiteraard was het moment waarop deze foto’s genomen werden minstens zo impressionant… Ik zal nooit vergeten hoe ik een week of drie geleden een kop koffie zat te drinken in de kantine van het stadion van Westerlo, toen een imposante schaduw achter me opdook. Vanachter mijn schouder verscheen een grote hand en dan het breed lachende gezicht van Jan Ceulemans, die met zijn typische diepe stem “goeiemorgen” zei. Het is dan ook schitterend om nu het resultaat van die dag online te zien staan op “mijn” site…
Dus: schraap wat vrienden bijeen en Word de Tofste Ploeg van het Land!
(PS: voor een verklaring van de titel van deze post: klik hier…)
Gearchiveerd onder: Zonder categorie | Tags: mathdropping dewi smaerivo 7ofwime
Eén van de hoogtepunten die elk jaar weerkeert is de Math Dropping. De studenten wiskunde, natuurkunde en informatica van de UA organiseren een jaarlijkse dropping die doorspekt is van wiskundige opdrachten en hersenbrekers. Ik kijk er elk jaar naar uit omdat dat ook het moment is waarop ik een aantal vrienden en oud studenten terugzie. De vaste kliek bestaat ondertussen uit Sven Maerivoet, Wim Vanhooff, Filip Marchal en mezelf, eventueel aangevuld met mensen die gek genoeg zijn om bij ons aan te sluiten. Dit jaar ging Dewi mee…
De hele dropping bestond uit vijf trajecten van om en bij de 3km. Elk traject wordt doorlopen aan de hand van vrij klassieke looptechnieken, zoals bolleke-pijl of kompaslopen. De twist zit hem echter in de hersenkronkels en wiskundige raadsels die moeten opgelost worden om bijvoorbeeld tot de juiste hoeken te komen voor het azimuth-lopen of om de correcte sequentie van de bolleke-pijl te achterhalen.
Vol goeie moed begonnen we aan de tocht rond half acht. Op dat moment hadden we er geen benul van dat we niet voor 3h terug zouden zijn… Een rekenfout in de eerste opdracht was ons bijna fataal aan de start, maar gelukkig werd dit ondervangen door de kritische blik van Dewi. De tweede post was een combinatie van kaartlopen en uurwerk-lopen. Deze stint was het toneel van onze eerste misser. Ergens halfweg verkeerd afgeslagen en dan door de sequentie van manoeuvres steeds verder van het rechte pad afgeweken. Vanuit het bos dook Benny op, op de fiets en hij maakte ons er al snel attent op dat we stevig de verkeerde richting uitgelopen waren. Na een korte blik op de stafkaart van Benny werd het al snel duidelijk waar we missgegaan waren en slaagden we erin om de tweede post te bereiken, alwaar jeneverkes op ons stonden te wachten.
Sectie drie bestond uit één van de meest creatieve opgaven ooit; bestaande uit een combinatie van sudoku, bolleke-pijl, RGB-kleurwaarden, paddenogen en drie teentjes knoflook. Dewi loste de sudoku professioneel op (terwijl Karel over haar schouder meekeek), Wim en Sven stelden de bolleke-pijl samen en ik dronk nog een jeneverke en weg waren we.
Het eerste kwartier ging alles perfect, tot plots de omgeving en de weg niet meer overeenwamen met de sequentie op ons blad. We liepen nog even door, maar al snel werd duidelijk dat we mis zaten. De natuurlijke reflex was om op onze stappen terug te keren, maar aangezien we al ver gevorderd waren, namen we de tijd om een meer intelligente oplossing uit te werken (althans, ze leek intelligent op dat moment). Eén van de symbolen aan het einde van de sequentie gaf aan dat we een brug over de autostrade moesten oversteken (E34). Op basis van ons richtingsgevoel, besloten we om rechtstreeks door te stappen naar de dichtsbijzijnde brug en daar de route weer op te pikken. Zo gezegd, zo gedaan!
Brug over de autostrade: ok; dan één weg links laten liggen: ok; bocht volgen dan verschijnt…. controlepost één opnieuw… Het moreel dat een fractie van een seconde eerder nog boven de 100 uitsteeg, daalde plots tot onder het vriespunt. Na kort overleg en een blik op de kaart werd al snel duidelijk waar de fout gebeurd was. Reeds na één van de eerste beslissingspunten hadden we een weg niet gezien. We besloten we dat er maar één oplossing was en dat was terugkeren naar het foute punt. Een half uur, drie kwartier later stonden we terug bij start (zonder €200 te ontvangen, uiteraard).
Het moreel ging terug omhoog, omdat we weer wisten waar we zaten. De tocht vervatte en bracht ons onderweg inderdaad over een brug over de E34 (maar wel twee bruggen verder dan waar de gegokt hadden) en van daar een natuurgebied in. En daar liep het helemaal mis. Ondertussen was het al voorbij middernacht en begon stilaan de vermoeidheid en zeer aan de voeten mee te spelen.
Wat er juist gebeurd is in dat natuurgebied zullen we nooit weten, maar elke weg die we volgden leek ongeveer 500m goed te gaan en dan dood te lopen. Toen ons dit voor de vijfde keer overkwam (en we dus al zo’n 5km nutteloos gelopen hadden), was voor Dewi de maat vol. Kordaat nam ze het heft in handen, overtroefde eigenhandig het koppige ego van de vijf aanwezige mannen en opende de noodenveloppe. Twee minuten later hing ze aan de lijn met de organisatie. De man aan de andere kant kwam met de wagen onze kant uit en begaf zich tot aan het laatste herkenbare punt. Toen hij op die plaats claxonneerde en wij hem helemaal niet hoorden (op een stille zomernacht) werd pas helemaal duidelijk hoe ver we uit de richting zaten…
De rest laat zicht kort samenvatten: we keerden op onze stappen terug tot aan het herkenningspunt en lieten ons oppikken door de wagen. Als vee werden we in de koffer gestoken en afgevoerd naar de slachtbank (alleszins de slachtbank voor ons ego). Ondertussen was het half drie ‘s nachts en hadden we er 7 uur wandelen opzitten. Een pintje en spaghetti waren zelden zo welkom…
Los van het resultaat hebben we onszelf weer super geamuseerd en zijn we volgend jaar zeker weer paraat. Alhoewel we het plan hebben opgevat om in 2009 iemand van ons team in de organisatie te smokkelen 
